Gujana



Kooperacyjna Republika Gujany leży na północnym wybrzeżu Ameryki Południowej. Znajduje pomiędzy Surinamem od wschodu, Brazylią od południa, Wenezuelą od zachodu i Oceanem Atlantyckim od północy. Długość granicy z sąsiadami na lądzie wynosi 2 462 km a wybrzeża 459 km. Gujana jest jedynym krajem anglojęzycznym na kontynencie południowoamerykańskim. Od 1831 kraj ten znany był pod nazwą Gujana Brytyjska, gdy w 1966 uzyskał niepodległość, został nazwany Gujaną.


Mapa Gujany


Kuchnia amerykańskich Indian

Rdzenni mieszkańcy Gujany to amerykańscy Indianie z plemion Karaibów i Arawak. Obecnie jest 9 plemion Indian południowoamerykańskich w Gujanie: Arawak, Karaibowie, Akawaio, Araukarie, Karaibowie Rzeki Barima, Macushi, Patamona, Waiwai oraz Wapisiana.


Gujana jest amerykańsko indiańskim słowem, które oznacza „Kraj Wielu Wód”. Rzeczywiście jest to określenie niezwykle trafne dla kraju o tak licznych rzekach, malowniczych jeziorach, obszernych terenach podmokłych i wielu wodospadach. W Gujanie znajduje się największy pojedynczy wodospad na świecie o nazwie Kaieteur, prawie 5 razy wyższy od wodospadu Niagara. Jego spadek to 226 metrów w linii prostej oraz kolejne 25 m nad wielkimi skałami, znajdującymi u dołu wodospadu. Nazwy trzech głównych okręgów Gujany pochodzą od trzech największych rzek kraju - Essequibo, Demerary i Berbeci. Około 80% powierzchni Gujany zajmują lasy tropikalne; w kraju tym można podziwiać również zapierające dech w piersiach sawanny i majestatyczne zielone góry.


Wodospad Kaieteur


W historii Gujany podboje kolonialne stanowią bardzo długi okres. Podróż Waltera Raleigh w 1595 r. do Nowego Świata doprowadziła do późniejszych doniesień o El Dorado - mieście złota, które jak głosi legenda, znajduje się na terenie dzisiejszej Gujany. W rzeczywistości złoto odkryto w dopływie rzeki Cuyuni w 1857 roku a wydobywanie diamentów rozpoczęto znacznie później w górnej części rzeki Mazaruni. Jednak to Holendrzy jako pierwsi Europejczycy osiedlili się na terenie Gujany, zakładając miejsce handlu do przeprowadzania transakcji z rdzennymi mieszkańcami. Holendrzy osiedlili się w Gujanie w 1616 roku. Na przestrzeni następnych lat własność kolonii przechodziła między Brytyjczykami, Holendrami i Francuzami. Ostatecznie, w 1803 roku, własność nad kolonią przejęli Brytyjczycy, a w 1831r. trzy kolonie zostały połączone w Gujanę Brytyjską.


W czasie okupacji holenderskiej osadnicy z Europy zajmowali się rolnictwem. Perspektywa ogromnych zysków z cukru zachęciła ich do melioracji terenów nadmorskich. Do pracy na plantacjach sprowadzano niewolników z Afryki. Gdy w 1834 r. zniesiono niewolnictwo nastąpił deficyt siły roboczej. W związku z tym sprowadzano nowe grupy etniczne do pracy przymusowej, głównie z Portugalii, Indii oraz Chin. W rezultacie imigracji powstało kosmopolityczne społeczeństwo, w którego skład wchodzą Ameryko-Indianie, Afrykanie, Chińczycy, Europejczycy, Hindusi, Portugalczycy oraz wiele innych grup etnicznych. Oficjalnymi językami kraju są angielski i kreolski. Choć różnorodni kulturowo Gujańczycy szanują wzajemnie swoje kultury i wspólnie tworzą niezwykle gościnne społeczeństwo.


Praca przy trzcinie cukrowej


Gujana uzyskała polityczną niepodległość w maju 1966 roku, jednak nadal podlegała monarchii konstytucyjnej w ramach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Status republiki uzyskała 23 lutego 1970 r. i nazwana została Kooperacyjną Republiką Gujany.

Liczba mieszkańców Gujany sięga około 751 tys. osób. Gospodarka kraju opiera się na surowcach naturalnych (boksyt, złoto, drewno) oraz na rolnictwie (cukier, ryż).

Kościoły w Gujanie. W czasie europejskiej kolonizacji Nowego Świata każde państwo przywoziło swój kościół do kolonii. Holendrzy przywieźli ze sobą Holenderski Kościół Reformowany, Holenderskie Kościoły Luterańskie oraz Niemieckie Misje Morawskie. Anglicy przywieźli Kościół Anglikański, Szkocki Kościół Prezbiteriański, Kościół Metodystów, Kościół Kongregacjionalistyczny, Kościół Wolnych Chrześcijan, Armia zbawienia, Kościół Katolicki. W kraju żyją też hindusi i muzułmanie. Południowoamerykańscy Indianie stworzyli nową Gujańską religię- Hallelujach, która czerpie przede wszystkim z chrześcijaństwa ale też z rodzimego, indiańskiego systemu wierzeń i rytuałów.

Kultura Gujany odzwierciedla różnorodność jej mieszkańców w uroczystościach religijnych i świeckich, kuchni, językach i wartościach. Religia pełni najważniejsza rolę w kulturze Gujańskiej. Chrześcijanie obchodzą Święta Bożego Narodzenia i Wielkanoc. Boże Narodzenie jako świętowanie narodzin Chrystusa jest w świecie chrześcijańskim symbolem światła oraz nowego początku. Wszyscy Gujańczycy dzielą się wtedy przesłaniem pokoju i dobrej woli oraz okazują swoja radość przez modlitwę muzyką, gustowne dekoracje i oświetlanie domu i podwórza. Także Wielkanoc obchodzona jest przez wszystkich a wzniesienie Chrystusa symbolizuje ogólnokrajowe puszczanie latawcy.

Podobnie Hindusi świętują Diwali i Holi; natomiast muzułmanie Eid ul-Fitr i Youman Nabi. Diwali, jako hinduski festiwal świateł jest starannie opracowaną celebracją triumfu dobra nad złem. Zwycięstwo symbolizowane jest przez zapalenie tysięcy diya (rodzaj zniczy) i śpiewanie melodyjnych pieśni religijnych. Dla muzułmanów Youman Nabi to obchodzenie narodzin proroka, a Eid ul-Fitr jest festiwalem świętującym triumf po okresie postu. W tym czasie zazwyczaj dzieli się podarkami jedzenia z biednymi i potrzebującymi.

Południowoamerykańscy Indianie, którzy jako pierwsi przybyli do Gujany, przebywają dziś w głębi kraju. Ich pieprzna potrawa z zawartością syropu z manioka jadalnego znana jest w całej Gujanie.

Mashrami to święto narodowe, w którym uczestniczą wszystkie warstwy społeczne Gujany. Mieszanka muzyki, sztuki, parady, składają się na twórcza narodową deklarację.



Mashrami - święto narodowe Gujany


Georgetown - stolica Gujany


Kobiety gujańskie zawdzięczają wiele swoim przodkiniom-dzielnym kobietom, które odważyły się przeciwstawić obyczajom, praktykom oraz rozlicznym negatywnym i nieludzkim strukturom obowiązującym w dawnym społeczeństwie, które hamowały ich rozwój. Przez lata kobiety uczestniczyły w powstaniach niewolników, walczyły przeciw kolonializmowi i dyskryminacji, wiedząc, że ich walka związana jest ściśle z dążeniem do uznania praw kobiet. Gujańskie kobiety odziedziczyły pewność siebie, która odzwierciedla się dziś w rozwoju ich pozycji w społeczeństwie. W 1945 r. założona została pierwsza organizacja kobieca, walcząca o powszechne prawo wyborcze, które zaczęło obowiązywać od 1953 r. W tym roku zostały wybrane trzy pierwsze parlamentarzystki, jednak rozporządzenie o równości kobiet rząd wydał dopiero w 1976 r. W 1996 r. na stanowisko premiera została wybrana po raz pierwszy kobieta, a rok później pierwsza kobieta została prezydentem. W tym czasie kobiety pełniły także stanowiska Sędzi Najwyższego oraz Ministra Spraw Zagranicznych. Dzięki silnemu lobby organizacji kobiecych wzrosła i reprezentacja w parlamencie i na poziomie samorządów lokalnych. Nie zlikwidowało to jednak negatywnych zjawisk społecznych. Problemy, z jakimi starają się uporać Gujanki, to m. in. przemoc w rodzinie, handel ludźmi, wysoka zachorowalność na raka oraz AIDS/HIV. Mimo obowiązującej ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie , nadal ważnym zadaniem jest zapewnienie kobietom usług doradczych oraz pomocy prawnej działów ministerstwa pracy, zasobów ludzkich oraz ubezpieczeń społecznych także ze strony organizacji pozarządowych.

Światowy Dzień Modlitwy. Wszystkie działania koordynowane są przez Narodowy Komitet Światowego Dnia Modlitwy, którego reprezentantki pochodzą z następujących wyznań: Afrykański Episkopalny Kościół Metodystyczny, Anglikanizm, Kongregacjonaliści, Prezbiterianie Gujańscy, Luteranie, Metodyści, Kościół Morawski, Kościół Nazareński, Prezbiterium Gujany, Kościół Rzymskokatolicki, Armia Zbawienia.


Źródło: Materiały przygotowane przez kobiety z Gujany na Światowy Dzień Modlitwy 2008




 marzec 2008

Nabożeństwo ŚDM | Z życia Kościoła