SREBRNY JUBILEUSZ

25. rocznica konsekracji na biskupa Bp M. Włodzimierza Jaworskiego

Płock 1983 - 20 listopada - 2008 Łódź



25. rocznicę konsekracji na biskupa, 20 listopada 2008 r., zamierzał Bp M. Włodzimierz Jaworski obchodzić kameralnie. Nie rozsyłał zaproszeń i nie organizował specjalnej uroczystości. Jedynie prosił uczestników na codziennej Mszy Świętej w czwartek oraz na niedzielnych nabożeństwach 23 listopada o modlitwę dziękczynną i polecającą Go Bożej opiece na dalsze lata.

Wyraził to słowami Psalmu, które zamieścił na pamiątkowych obrazkach:

Chcę w każdym czasie błogosławić PANA,
śpiewać Mu zawsze pieśń pochwalną. (...)
Wysławiajcie ze mną PANA,
Wywyższajmy wspólnie Jego imię! (Ps 34,2-4)

Okazało się jednak, że nie tylko darem modlitwy wyrażano Czcigodnemu Jubilatowi szacunek, uznanie i wdzięczność.

Pierwszą „laurkę” przygotował kapłan M. Grzegorz Dróżdż, członek ekumenicznej Komisji mediów. Jako konsultant audycji telewizyjnych zaplanował i zrealizował wraz z ekipą telewizyjną audycję pt. „Jestem przy Tobie, Panie&rdquo, poświęconą Biskupowi M. Włodzimierzowi, która została nadana 18 listopada w Programie TVP 2 oraz 21 listopada w TVP POLONIA.

Przedstawiona została w niej droga życiowa Jubilata poprzez autobiograficzne wypowiedzi i stosowne ilustracje. Szczególnie wyakcentowano jego biskupią posługę w latach 1997 - 2007 na stanowisku Biskupa Naczelnego.

Bardzo pochlebne były wypowiedzi Prezesa Polskiej Rady Ekumenicznej Abpa Jeremiasza, które dotyczyły duchowej sylwetki Bp. Włodzimierza, postrzeganej w gremiach ekumenicznych. Powiedział:

„Biskup Włodzimierz Jaworski należy do tych ludzi, którzy w środowisku Polskiej Rady Ekumenicznej są niezwykle lubiani. Przede wszystkim za to, że wnosi na spotkaniach ekumenicznych, obecnie szczególnie Zarządu PRE, spokój wewnętrzny ale jednocześnie niezwykłą wręcz pilność i uwagę w stosunku do tego, czym się Rada zajmuje. Mając nieprzeciętne wręcz zdolności redakcyjne, które się ujawniły niejednokrotnie w redagowaniu dokumentów bardzo istotnych dla prezentacji Rady. Jest człowiekiem łagodnego usposobienia, który jednocześnie potrafi bardzo stanowczo bronić swoich racji wtedy, kiedy jest tego pewien, i gdy uważa, że to służy dobrze sprawie ekumenii. Myślę, że wpływ osobowości, powiedziałbym wręcz, że promieniowanie osobowości Biskupa Włodzimierza jest ogromne i trudno przecenić jego znaczenie.

Może jeszcze to, co jest tak bardzo istotne, mianowicie: świadczenie, sposobem bycia w zachowaniu swoim, o powadze Ewangelii. Jego słowa i jego sposób prowadzenia dyskusji zawsze są niezwykłe, ponieważ wyczuwa się w nim, że on naprawdę szuka nie obrony swojej prawdy, ale szuka jakby ustalić to, co jest najbardziej zgodne z Ewangelią i w jaki sposób wyrazić tę prawdę, żeby dotarła do ludzi i jednocześnie była możliwa do realizacji.

Chciałbym życzyć Biskupowi Włodzimierzowi dobrego zdrowia, i nadal takiej pogody ducha, i nadal takiej wewnętrznej cichej radości, wynikającej z głębokiego oddania się Chrystusowi.”

W niedzielę, 23 listopada, Jubilat został mile zaskoczony spontanicznym składaniem życzeń. Po Sumie, podczas której wyjątkowo dużo i pięknie grała orkiestra parafialna pod batutą Piotra Brzezińskiego, przedstawiciele Rady Parafialnej wręczyli swojemu Proboszczowi kosz pięknych czerwonych róż, a serdeczne życzenia składali osobiście wszyscy parafianie zgromadzeni na sali. Ze wzruszeniem przyjmował Ojciec Biskup, od dzieci z najmłodszej grupy katechetycznej, dopiero co pomalowane laurki i całusy obiecane w deklamowanym wierszyku:

Niech tam sobie co chcą prawią,
Niech winszują, niech się bawią,
Ja malutka/ki lepiej czuję -
Ja Cię Ojcze ucałuję.

Były też wierszowane życzenia przykazane przez gimnazjalistkę Paulinę Obiedzińską oraz tradycyjne „sto lat” śpiewane i grane przez orkiestrę parafialną.

Nie zabrakło również jubileuszowego tortu. Zatroszczyli się o to członkowie chóru „Mariawita”, którzy wraz z dyrygentem dr. Henrykiem Kapustą przybyli w godzinach popołudniowych. Spotkanie przebiegało w niezwykle przyjemnej, serdecznej atmosferze. Były kwiaty żywe i wyśpiewane - Polskie kwiaty. Zakończenie tego dnia, „który dał nam Pan” ubogacone wspólnym śpiewaniem i życzliwą, wesołą rozmową, niewątpliwie sprawiło Jubilatowi radość, bo ceni sobie przebywanie w gronie przyjaciół.


Pelagia Jaworska

Fot. J. Z.




 grudzień 2008

Z życia Kościoła