ŒWIATOWY DZIEŃ MODLITWY 2009

PAPUA NOWA GWINEA

TEMAT „W CHRYSTUSIE JEST WIELE CZŁONKÓW,

ALE JEDNO CIAŁO’’

 

STUDIA BIBLIJNE 1

Tekst: Stary Testament Exodus 2:1-10

 

WPROWADZENIE:

Izraelici byli obcymi ludŸmi w ziemi Egipskiej, miejscu, gdzie rozgrywa się historia. Rzecz się dzieje podczas panowania Faraonów w Egipcie. Tekst nie podaje imienia faraona, tylko informację, że nie znał Józefa, więc wielu uczonych wskazuje Ramzesa II, wczesny XIII w. p.n.e.

 

Lewi był trzecim z 12 synów Jakuba, założyciel dwunastu plemion Izraela (Hebrajczyków). Mijał czas i nastał nowy król Egiptu, który obawiał się, że Izraelici rosnš w siłę i mogliby połšczyć się z wrogami Egiptu, aby walczyć z królem i jego armiš, a potem uciec do ziemi obiecanej (Canaan). To spowodowało, że Izraelici znaleŸli się w niewoli, a ich morale i aspiracje i nadzieje zostały zniszczone.

 

WSTĘP:

 

Z rozdziałów 1 i 2 Księgi Exodus dowiadujemy się, że kilka kobiet z różnych œrodowisk ratuje życie Mojżesza i chroniš go od wczesnego dzieciństwa do dorosłoœci. Nie zdawały sobie sprawy, że mały Mojżesz zostanie w przyszłoœci sługš Boga, który uwolni Izraelitów z niewoli i wyprowadzi do Ziemi Obiecanej.

 

KOBIETY ZE WSZYSTKICH ŒRODOWISK POTRAFIŁY SŁUŻYĆ BOGU NAWET W TRUDNYCH I RYZYKOWNYCH SYTUACJACH

 

Rozdział 1:15-21

 

W tym rozdziale dwie położne Szifra i Pua dostały rozkaz od króla, aby zabijały każdego nowonarodzonego chłopca urodzonego przez hebrajskš kobietę. Te położne bały się Boga i nie wykonały rozkazu króla. Gdy król zapytał, dlaczego chłopcy zostali ocaleni, położne powiedziały, że hebrajskie kobiety urodziły dzieci przed ich nadejœciem. Mojżesza życie zostało ocalone, gdy się urodził, ale potem król rozkazał, aby chłopców wrzucano do Nilu.

 

Rozdział 2: 1-3

 

Matka Mojżesza bardzo się martwiła o jego życie i starała się z całych sił chronić go, wiedzšc o nakazie faraona, aby każdego chłopca Izraelitów zabijano. Nadal otaczała go miłoœciš, opiekš i chroniła przed œmierciš. Ta kobieta jako matka wzięła pełnš odpowiedzialnoœć za swojego syna. Nawet chociaż życie niewolników w Egipcie było ciężkie, była pełna nadziei.

 

Rozdział 2: 4-7

 

Siostra Mojżesza, młoda dziewczyna również brała udział w ratowaniu życia swojego brata. Obserwowała go z brzegu rzeki i dyskretnie podeszła do córki faraona. Podjęła to ryzyko, wiedzšc, że jest niewolnicš, a jednak pewnie stanęła naprzeciw córki faraona i przekonała ja, aby ta zaopiekowała się Mojżeszem. Ta młoda dziewczyna kochała swojego brata i była doœć mšdra, aby namówić córkę faraona, aby przyjęła do opieki nad Mojżeszem mamkę, a ta była jego prawdziwš matkš. Była odważna i pewna siebie. Przełamała barierę i jako córka niewolnicy rozmawiała z córkš faraona. Obie wykazały się inicjatywš i doprowadziły do tego, że mały Mojżesz został uratowany.

 

Rozdział 2: 5-10 (Córka faraona)

 

Ta młoda księżniczka żyje w królewskim pałacu. Jednak akcja ma miejsce poza pałacem, w rzece, do której poszła się kšpać. Gdy znalazła dziecko, uznała to za wyzwanie, gdyż wiedziała, że był jednym z synów Izraelitów. Widok lub dŸwięk płaczšcego dziecka poruszyło jej serce. Zrobiło jej się go żal i przyjęła go. Dla córki faraona wyzwaniem było przyjęcie hebrajskiego dziecka jako swojego syna, ponieważ przyjęcie za swojego syna dziecka niewolników było sprzeczne z przykazaniami jej ojca. Faraon przynosi œmierć Izraelitom, ale jego córka przynosi im życie.

 

KONKLUZJA:

 

W tym studium, widzimy kobiety dwóch narodów, Izraela i Egiptu, majšcych różne pochodzenie społeczne: służšce i te, które sš obsługiwane, niewolnice i kobiety wolne, niższa klasa i wyższa klasa, dwie córki, dwie matki, dwie położne. Wszystkie wzięły na siebie ryzyko i odpowiedzialnoœć podejmujšc się ratowania życia Mojżesza od jego dzieciństwa do wieku dorosłego.

 

Chociaż bardzo ryzykowały sprzeciwiajšc się władzy, podjęły się wyzwania uratowania tego dziecka. Kobiety pokazały swój lęk przed Bogiem w swej odwadze, dobroci, pasji i miłoœci. Swoim działaniem uratowały Mojżesza, który po latach został powołany przez Boga do wyprowadzenia ich z niewoli. Kobiety działały wspólnie i nie używały przemocy w trudnych sytuacjach. Kobiety podjęły ryzyko, które doprowadziło do transformacji.

 

WYZWANIA:

 

Wszyscy Chrzeœcijanie, kobiet y i mężczyŸni sš członkami jednego ciała, ciała, którego Chrystus jest głowš. Wszyscy mamy różne dary, talenty i obowišzki w stosunku do naszych œrodowisk i społecznoœci, abyœmy mogli przeżyć zdrowo nasze życie na podobieństwo Chrystusa.

 

Wszystkie kobiety jako członkowie Jednego Ciała sš zachęcane do wspólnej pracy z wykorzystaniem swoich darów i talentów, bez względu na pochodzenie i wyzwania, jakie stajš na naszej drodze.

 

Gdy napotkamy zło w naszym osobistym, rodzinnym lub społecznym życiu, szukajmy sposobu walki z nim. Zaufajmy Bogu, gdy będzie chciał nas wykorzystać. Bóg wykorzysta każdego z nas do walki ze złem tego œwiata i wzmocni każdego z nas.

 

PYTANIA DO DYSKUSJI

 

1.      Chociaż Bóg nie jest wymieniony w tej historii, czy widzimy, jak działa przez różne osoby tej historii?

2.      Czy czujesz się czasami otoczony przez zło i sfrustrowany faktem, jak niewiele możesz pomóc?

3.      Czego możemy się nauczyć z historii Mojżesza, co pomoże nam walczyć ze złymi i skorumpowanymi decyzjami, które trapiš niewinnych ludzi, szczególnie kobiety i dzieci?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ŒWIATOWY DZIEŃ MODLITWY 2009 PAPUA NOWA GWINEA

TEMAT ‘’ W CHRYSTUSIE JEST WIELE CZŁONKÓW, ALE JEDNO CIAŁO’’

STUDIA BIBLIJNE 2

 

TEKST: Nowy Testament Dzieje Apostolskie 4: 32-37

 

Temat Tekstu i podtytuł

 

,,Bycie jednym sercem i jednš duszš Wzmacnia Wiarę w Jezusa i Jednoczy Chrzeœcijan do Działania.’’

 

Wstęp:

 

Z narracji w poprzednich rozdziałach Dziejów Apostolskich możemy dojœć do kilku istotnych przemyœleń.

 

Był to poczštek młodego Koœcioła, który składał się z chrzeœcijan, pochodzšcych z różnych krajów i œrodowisk. Było ich ponad 3000.

(Dz. A. 2:9-10,2:41)

 

Mamy możliwoœć przyjrzenia się wyjštkowej grupie wiernych w Dziejach 2: 43-47, którzy byli naprawdę Jednym Ciałem w swej wierze w Jezusa Chrystusa, bez względu na ich różnorodnoœć.

 

Więc tekst naszego studium pokazuje, że była to rzeczywiœcie hojna społecznoœć Chrzeœcijańska. Ludzie kochajšcy siebie nawzajem i dbajšcy o siebie, a apostołowie nadal składali œwiadectwo o zmartwychwstaniu Pana Jezusa.

 

Jedno serce i jedna dusza:

 

Grupa wiernych w młodym koœciele była różnych narodowoœci. Bioršc pod uwagę tę wielonarodowoœć, wyjštkowš jest „jednoœć serc i dusz.’’

 

Majš inne języki, kulturę i pochodzenie. Jednak przez swojš nowš wiarę, którš Duch Œwięty stworzył w zmartwychwstałym Jezusie Chrystusie, stali się pokorni i mocno ze sobš złšczeni i wewnętrznie przekształceni w ,,jedno serce i jednš dusz꒒, co oznacza, że ,, W Chrystusie jest wiele członków, ale jedno ciało.’’ (Dzieje 4:32, 1 Kor12:13)

 

W jednoœci ciała była miłoœć i pokój, którš dzielili się i radowali wszyscy członkowie grupy, co również było widoczne w tym, jak dzielili się rzeczami materialnymi i wspierali w potrzebie. Byli inspirowani i motywowani, aby stać się troskliwš i dbajšcš grupš wierzšcych, którzy byli gotowi wyznawać swojš wiarę i miłoœć poprzez działanie (Rzymian 12:13, 15:2)

 

Co więcej, w swej jednoœci i działaniu wierzšcy gorliwie nieœli œwiadectwo swej wiary, wołajšc do całego œwiata. Tak też wspólnie z apostołami głosili ewangelię Chrystusowš. (2 Kor 9:12-13).

 

 

 

 

Wspólnota Dóbr

 

,,Nikt z nich nie nazywał swoim tego, co posiadał”, ponieważ skoro mogli siebie całych ofiarować Bogu, wszystkie materialne dobra, które posiadali również należały do Boga i całej grupy. Używali ich, aby pokazać swojš prawdziwš miłoœć dla siebie i aby szybciej rozeszła się wieœć o zmartwychwstaniu Chrystusa.

 

Pokazywali swój hojny stosunek do dóbr materialnych; dzielili się wszystkim, co posiadali. Nikt samolubnie nie chciał zatrzymać czegoœ tylko dla siebie.

 

Warto zauważyć, że zyski z tego co sprzedali, były rozdzielane ‘’od czasu do czasu … aby spełnić potrzeby członków grupy.’’

 

,,Nie było też między nimi nikogo, który by cierpiał niedostatek’’ ani kogoœ, kto byłby bogatszy od innych. Autentycznie troszczyli się o siebie nawzajem, prawdziwie kochali i byli gotowi ,,sprzedać dobra, gdy była potrzeba i złożyć pienišdze u stóp apostołów”. W pewnym sensie próbowali pozbyć się dóbr, które mogły przeszkodzić im w rozwoju ich wiary i które mogš ulec zniszczeniu, ale chcieli gromadzić skarby niebie. (Mat 6:19-21,33). Panował spokój i harmonia – wszyscy byli zadowoleni fizycznie, duchowo i społecznie, ponieważ właœciwie okreœlili swoje priorytety.

 

Wszyscy żyli według swej wiary i imienia; tak jak Józef, co oznacza ,,Niech Bóg doda’’ nazwany przez apostołów Barnabš, co oznacza ,,Syn Pocieszenia’’ stał się prawdziwym pocieszeniem dla swoich braci współwyznawców. Wówczas Bóg pobłogosławił ich i pomnażał ich dobra, ponieważ ich jednoœć w wyznawaniu ewangelii Chrystusowej i akty miłoœci przynoszš chwałę Bogu. (Dzieje 4:36-37, 2 Kor 9:13)

 

Niesienie Ewangelii

 

,,Apostołowie zaœ składali gorliwie œwiadectwo o zmartwychwstaniu Pana Jezusa” (w 33). Apostołowie nie odstšpili od swojej podstawowej misji dla œwiata, aby głosić ,, słowa Jezusa Chrystusa, przesłanie miłoœci, pokoju i pojednania z Bogiem i bliŸnimi (1) w Jerozolimie i na całym œwiecie (Dzieje 1:18).

 

Wierzšcy pilnowali również przyjmowania, zabezpieczania i dzielenia dochodu ze sprzedaży dóbr według potrzeb. Pilnowali, aby potrzeby cielesne były zabezpieczone, aby mogły być na równi wykorzystane w głoszeniu Ewangelii.

 

Apostołów motywował fakt, że ich modlitwa wydała owoc w gronie ich grupy. Pragnęli mieć pewnoœć, że nic nie zakłóci rozwoju ich wiary, miłoœci i misji. Zarówno apostołowie i wierzšcy gorliwie głosili Ewangelię słowami i czynami.

 

Błogosławieństwo Boga umocniło ich wewnętrznie, aby gorliwie nieœć œwiadectwo o zmartwychwstaniu Pana Jezusa.

 

 

1.      Temat pojednania był już podjęty przez ŒDM w 2002 r. a moc Ducha Œwiętego w 2003r.

 

Zastosowanie:

 

1.      Obecnie koœcioły Chrzeœcijańskie sš otaczane przez społeczeństwa bardziej skupione na dobrach materialnych i ich kumulacji.

 

Jak my Chrzeœcijanie możemy pokazać innym, że jesteœmy jednym sercem i duszš jak jedno ciało Jezusa Chrystusa w naszych koœciołach?

2.      W naszym Koœciele mogš być ludzie potrzebujšcy. Mogš mieć potrzeby emocjonalne, duchowe, fizyczne lub społeczne.

 

Jak najlepiej możemy pokazać naszš wiarę Chrzeœcijańskš innym wierzšcym, którzy mogš być w podobnej sytuacji?

3.      Nierówny podział œrodków i bogactwa oraz stale pogłębiajšca się przepaœć między ,,tymi co maja i tymi, co nie majš’’ jest typowe również dla PNG, wpływa to także na pracę koœcioła.

 

Czy Chrzeœcijanie mogš wpłynšć na poprawę sytuacji, tak aby proces ewangelizacji mógł się rozwijać?

 

4.      Œwiat jest obecnie pełen niesprawiedliwoœci i nierównoœci w różnych formach, w społeczeństwach i koœciołach, co często prowadzi do chaosu. W jaki sposób kobiety, będšce partnerkami w służbie Jezusa, mogš stać się agentami tworzšcymi dla innych œrodowisko sprawiedliwoœci, miłoœci i pokoju?

5.      Imiona sš zawsze bardzo ważne w rodzinie, społecznoœci i kulturze, a także w Koœciele. Imiona niosš ze sobš tożsamoœć, siłę, charakter, godnoœć, podobnie jak Józef, nazwany Barnabš w studiowanym tekœcie. Oprócz imion indywidualnych, wspólnie nazywamy się Chrzeœcijanami.

 

Czy sprawdziliœmy znaczenie naszych imion i czy żyjemy zgodnie z nimi?

 

 

 

ŒWIATOWY DZIEŃ MODLITWY 2009 PAPUA NOWA GWINEA

TEMAT ‘’ W CHRYSTUSIE JEST WIELE CZŁONKÓW, ALE JEDNO CIAŁO’’

STUDIA BIBLIJNE 3

 

Główny Tekst zaczerpnięty z Rzymian 12:3-12

 

1.      Wprowadzenie:

 

List do Rzymian został napisany przez œw. Pawła w latach 57-58 n.e. Napisał go w Koryncie pod koniec swojej trzeciej podróży misyjnej, gdy czekał na wysłanników nie żydowskich koœciołów, którzy zbierali składkę na ubogich Żydowskich Chrzeœcijan w Jerozolimie. (Rzym 15:25-27, Dzieje 20: 2-3, 1 Kor 16: 1-6)

 

 

Paweł nie był założycielem koœcioła w Rzymie. Uważa się, że Koœciół w Rzymie został założony przez współpracowników œw. Pawła po dniu Zesłania Ducha Œwiętego (Dzieje 2:10). Œwiadkowie Zesłania ducha Œwiętego byli póŸniej nazywani Chrzeœcijanami z Syrii, Antiochii, Efezu i Koryntu. Widać wyraŸnie, że koœciół w Rzymie został stworzony zarówno przez żydowskich i nie żydowskich nawróconych wyznawców, których to było więcej.

 

Celem Pawła było zasugerowanie swoich prawdziwych intencji, jakimi było odwiedzenie rzymskich chrzeœcijan (Rz 1:10-13), z którymi, jako apostoł Jezusa Chrystusa, chciał podzielić się darami duchowymi (Rz 15:29). Paweł również wyznał, że jego przyjazd do Rzymu jest częœciš większego planu (Rz 15:24).

 

Paweł planuje nowš wyprawę misyjnš na zachód, więc pisze, aby zachęcić Rzymian do współpracy. Rzym jest prawdziwym centrum strategicznym. Z tych powodów doktrynalna częœć Epistoły została spisana, aby koœciół Rzymski mógł poznać wspaniałoœć łaski boskiej i œwiadczyć wspaniałomyœlnoœć Boga: rady Pawła i zachęta skierowane do Chrzeœcijan w Rzymie również dzisiaj wzmacniajš jednoœć wierzšcych w Ciało Chrystusa.

 

2.      Wstęp:

PNG jest jednym z najbardziej wyjštkowych krajów na Pacyfiku, tak różnorodnym pod względem kultury, ras, języka i religii, oraz innych aspektów.

 

Różnimy się etnicznie, sš wœród nas np. Papuasi (jasno bršzowa skóra i kręcone włosy), Nowo Gwinejczycy z częœci centralnej kraju i z Wysp NG (ciemno bršzowa skóra i mocno skręcone włosy); sš też mieszkańcy Bougainville (którzy majš ciemniejszš lub czarnš skórę i cerę). Mimo tych różnic, spotykamy się na różnych spotkaniach. Nie po to, aby zaprzeczyć wielu konfliktom społecznym pokazywanym w mediach. Chodzi o to, że jest nas wielu i tyle nas różni, ale należymy do jednego kraju, jednego narodu i ludu PNG połšczonego wiarš Chrzeœcijańskš.

 

3.      Czytanie Pisma: List œw. Pawła do Rzymian 12:3-21

 

Nasze studium Biblijne skupia się na temacie ,, W Chrystusie jest wiele członków, ale jedno Ciało.’’ Ten temat odkrywa prawdziwš tożsamoœć jednoœci Chrzeœcijańskiej, która łšczy wszystkich wierzšcych w Chrystusa. Ponieważ jesteœmy jednoœciš w wierze, jesteœmy członkami Ciała Chrystusa. Jest to symbol, który nosi każdy członek i co czyni go wyjštkowym w Duchu. Chociaż jesteœmy różni, nasza tożsamoœć w Chrystusie jednoczy nas w jego ciele, w koœciele.

 

1.      Podstawa Jednoœci

 

Czytanie przede wszystkim odzwierciedla ogólny stosunek Chrzeœcijan do siebie nawzajem. Nie mamy szczegółowych informacji na temat sytuacji, w jakich znaleŸli się Chrzeœcijanie w Rzymie, o których wspomina Paweł w swoim liœcie. Jednak, jednym z jego celów było wyjaœnienie zwišzków miedzy Żydami i nie Żydami. Żydowscy Chrzeœcijanie byli odrzucani w koœciele przez większe grupy Chrzeœcijan nie żydowskich, co powodowało napięcia miedzy obiema grupami. Te napięcia odnosiły się do wiernych żydowskich, którzy nadal przestrzegali zasad żywieniowych i dni œwiętych (Rzym 14: 2-6) . Stało się to problemem, na który Paweł odpowiedział pismem. Szczególnie, gdy mówi, że przed Bogiem nie ma różnic między Żydami i nie Żydami.

(Rzym 3:22) . Wszyscy sš równi. Paweł dalej wyjaœniał Boski plan zbawienia i sprawiedliwoœci dla ludzkoœci, Żydów i nie Żydów. Mówi, że nie ma różnicy między rasami, boski akt odkupienia w postaci Chrystusa jest dla wszystkich ludzi. Ponieważ wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, z łaski Boga sš usprawiedliwieni przez wiarę w Jezusa Chrystusa

(Rzym 3: 22-24). Boski plan odkupienia jest podstawš jednoœci w ciele Chrystusa. W ten sam sposób teologiczne rozumienie i wyjaœnienie Pawła boskiej metody jednoczenia różnych ras pasuje do naszej sytuacji. Chociaż j różnimy się cechami etnicznymi i kolorem skóry, w Chrystusie jesteœmy jednoœciš. Wobec tego, jesteœmy braćmi i siostrami w Chrzeœcijańskiej rodzinie. Ponieważ dla Chrystusa jest nas wielu w jednym Ciele.

 

2.      Transformacja:

 

Po pierwsze, życie w ciele musi przejœć transformację w każdej postaci – ciała, umysłu i duszy. Paweł wyjaœnia, że podstawowym obowišzkiem każdego członka ciała Chrystusa jest oddanie swych ludzkich ciał jako życiowe poœwiecenie. Ofiarowanie Bogu ciała sugeruje nie tylko unikanie grzechów popełnionych przeciwko ciału, ale przez ofiarowanie Bogu ciała, umysłu i woli. Jako członki w ciele Chrystusa ciała sš narzędziami sprawiedliwoœci. To już nie jest nieprzekształcone żyjšce ciało, ale Chrystus żyjšcy w duszy, który robi z ciała życiowe poœwięcenie. Ciała stajš się żywym poœwieceniem, gdy sš szczerze oddane z umysłami odnowionymi przez siłę Ducha Œwiętego.

 

Druga powinnoœć, którš Paweł podkreœla w swojej dyskusji, jest kwestia wywyższania się ponad innych. Każdy członek ciała powinien poczynić indywidualnš skromnš ocenę zgodnie z siłš wiary otrzymanej od Boga. Ta indywidualne ocena może nastšpić tylko wtedy, gdy zaistniała prawdziwa transformacja w ciele, każdy członek zdaje sobie sprawę z wagi i funkcji wykonywanych przez różne członki dla wspólnej korzyœci.

 

3.      Ciało z wieloma członkami (Rzym 12:4-5)

 

Paweł wykorzystuje ideę ludzkiego ciała, aby nauczyć Chrzeœcijan, jak powinni wspólnie żyć i pracować. Tak jak częœci ciała funkcjonujš kierowane mózgiem, tak Chrzeœcijanie majš pracować razem pod kierownictwem Jezusa Chrystusa (1 Kor 12:13, Efe 4: 1-6). Tak więc w Chrystusie jest wiele członków, które tworzš ciało. Należymy do siebie nawzajem, mimo różnic etnicznych, kultury, tradycji, tradycji koœcielnych, języków i sytuacji materialnej Jesteœmy jednoœciš w ciele Chrystusa. Chrzeœcijanie, którzy tworzš ciało Chrystusa biorš życia i ducha z Głowy, którš jest Chrystus.

 

4.      Dary: (Rzym 12:6-8)

 

Paweł jeszcze raz przywołuje dary łaski (G K Chrismata). Sš to nasze chęci i predyspozycje, a także umiejętnoœci (Filip 2:13) dane nam przez Ducha Œwiętego , abyœmy mogli budować koœciół i wyrażać boskš miłoœć do innych. (1 Kor 12:1, 1 Pet 4:10) Każdy wierzšcy w ciało Chrystusa ma pewne dary. Niektórym Bóg dał dar prorokowania, aby mógł on przynosić nowiny bezpoœrednio pod działaniem Ducha Œwiętego. Posługiwanie jest danš nam potrzebš i siłš danš od Boga, aby nieœć praktycznš pomoc członkom i przywódcom koœcioła, aby oni mogli wypełniać swoje powinnoœci wobec koœcioła. (Dzieje 6:2-3). Nauczanie jest boskš potrzebš, umiejętnoœciš i siłš głoszenia słowa Bożego, która uczy serce, sumienie i wolę słuchaczy, stymuluje wiarę, powoduje głębsze przywišzanie do Chrystusa. (Dzieje 11:23, 14:22,15:30-32, 16:40, 1 Kor 14:3, 1 Tes 5: 9-22, Heb 1:24-25).

Przewodzenie jest boskš chęciš, umiejętnoœciš i siłš, aby prowadzić i przewidywać różne działania koœcioła dla duchowego dobra wszystkich.

(Efez 4: 11-12, 1 Tym 3:1-7, 17,24). Okazywanie miłosierdzia jest boskš potrzebš, umiejętnoœciš i siłš, aby pomagać i wspierać ludzi strapionych lub potrzebujšcych (Ef 2:4).

 

Bóg dał nam dary według udzielonej nam łaski, tak abyœmy mogli budować jego koœciół. Abyœmy mogli efektywnie użyć jego darów, musimy:

1.      Zdawać sobie sprawę, że dane nam dary pochodzš od Boga.

2.      Zrozumieć, że nie każdy posiada taki sam dar.

3.      Wiedzieć, kim jesteœmy i co robimy najlepiej.

4.      Poœwięcić nasze dary służbie Bogu, a nie dla osobistego sukcesu.

5.      Być gotowym sumiennie korzystać z naszego daru, a nie być powœcišgliwym w służeniu Panu.

 

Dary duchowe, które otrzymujemy nie majš służyć tylko naszej korzyœci, ale również innym. Jako ludzie wierzšcy musimy stawić czoła wyzwaniu, aby nie być bezużytecznymi i zagubionymi ludŸmi, ale mamy zrobić dobry użytek z darów, talentów i umiejętnoœci, które Bóg dał nam, aby każdy skorzystał w Ciele Chrystusa (Koœciele ). Przykład: Powinniœmy pracować wspólnie i troszczyć się o ofiary HIV/AIDS, organizować programy odwykowe dla młodych ludzi uzależnionych od narkotyków, pomagać podczas klęsk żywiołowych, wszelkich formach przemocy, a także dawać możliwoœć udziału i uczyć ludzi na wszystkich szczeblach, jak można być użytecznym. Dzielenie się otrzymanymi darami wzmacnia naszš Chrzeœcijańskš jednoœć w ciele, likwiduje biedę i zmienia trudne sytuacje.

 

 

5.      Miłoœć (Rzym 12:9-21)

 

Dyskusja Pawła na temat miłoœci nawišzuje do miłoœci agape, która jest Chrzeœcijańskš miłoœciš, która jest czysta i szczera. Namawia Chrzeœcijan, aby dzielili się miłoœciš, która będzie ich jednoczyć, która wykracza poza przewinienia i grzechy, i jednoczy w ciele rozerwane więzi. Paweł zachęca nas, abyœmy patrzyli na miłoœć wspólnoty w ciele jak na miłoœć w rodzinie. Ludzie wierzšcy w ciało Chrystusa sš siostrami i braćmi, którzy obdarowujš się szczerš miłoœciš, miłosierdziem i szacunkiem. W ten sam sposób miłoœć, szacunek i miłosierdzie ma być odzwierciedlone w ciele wierzšcych w koœciele. Według Pawła ciało musi żyć w miłoœci, pokoju i harmonii. Należy odrzucić różnice, czy jest ktoœ Żydem, czy nie, a wzmocnić zintegrowane życie ciała poprzez miłoœć, która likwiduje różnice istniejšce w ciele Chrystusa. Miłoœć musi być szczera, bez hipokryzji. Ale tylko wtedy może być prawdziwa, gdy jest zbudowana na Chrystusie.

 

Gdy miłoœć jest szczera i prawdziwa, pokona wszelkie negatywne uczucia sprowadzane na ciało przez zło, które niszczy jednoœć. Według Pawła Chrzeœcijanie, którzy sš oddani Jezusowi Chrystusowi w wierze, muszš być też sobie oddani jako bracia i siostry.

 

Właœnie w intymnoœci miłoœci odnajdujemy wspólnego Pana. Wspólny Pan daje nam łaskę, abyœmy żyli tak, jak Paweł nas naucza otrzymujšc dar od Jezusa Chrystusa naszego Pana poprzez jego wiecznego ducha.

 

Refleksja:

 

Nasza Chrzeœcijańska jednoœć pochodzi od Chrystusa. Chrystus dokonał tego poprzez swoje odkupienie i zbawienie w księdze Rzymian. On łamie wszystkie bariery rasowe (czy ktoœ jest Żydem, czy nie), kulturowe, językowe, tradycje, bariery między bogatymi i biednymi, kobietami i mężczyznami, samotnymi i wyrzutkami, chorymi itd. Koœciół jest wzywany do istnienia dla innych, podkreœlajšc jednoœć Chrystusa. Jednoczeœnie przedstawia się miłoœć Chrystusa w praktycznym sensie w obronie poszkodowanych i przeciwko społecznej niesprawiedliwoœci i korupcji.

 

Występujšc przeciwko złu w społeczeństwie, pokazujemy, że rolš koœcioła jest dominacja sprawiedliwoœci Boga w społeczeństwie.

 

Gdy wszystkie członki ciała sš zjednoczone, aby promować Boskš sprawiedliwoœć, wybaczanie, pojednanie, pokój i harmonię w społeczeństwie, Boska władza zostanie ponownie ustanowiona w sercach ludzi i dlatego będzie widoczna w relacjach członków w ciele Chrystusa, koœciele. Dzięki temu nasze życie może być bardziej radosne.

 

 

Pytania:

 

1.      W jaki sposób Chrzeœcijanie tworzšcy ciało Chrystusa mogš być widoczni w dzisiejszym œwiecie?

2.      Pomyœl o sytuacjach, które wymagajš Boskiej miłoœci, leczenia, pocieszenia i troski.

3.      Jakich strategii możemy użyć, aby pomóc ludziom, którzy potrzebujš społecznego, duchowego, fizycznego lub psychicznego wsparcia?

4.      W jaki sposób członki w Ciele Chrystusa mogš doœwiadczyć Boskiej miłoœci i łaski i jak można przekazać je innym?