WIELKA  SOBOTA  -  11 kwietnia 2009 r.





WIELKA SOBOTA jest dniem poprzedzającym najradośniejszą i największą uroczystość liturgiczną Kościoła - Wielkanoc. Jest to „wigilia paschalna”. Wszystkie obrzędy tego dnia mają przebogatą wymowę tajemnic Wielkanocy.

Nabożeństwo rozpoczyna ceremonia poświecenia ognia przed kościołem, od którego potem zapala się świece w kościele. Najpierw dużą, ozdobną świecę wielkanocną zwaną paschał a następnie od niej zapala się wszystkie światła w kościele. To ma nas pouczyć, że wszystko światło mamy od Chrystusa i ze każdy chrześcijanin powinien chodzić w blaskach tego światła. W paschał wtyka kapłan pięć ziaren kadzidła oblanego woskiem, tzw. grona, w ten sposób, aby tworzyły krzyż. Krzyż ten wskazuje, że prawdziwość swojej nauki przypieczętował Chrystus Pan Krwią.

Następnie czytane są cztery proroctwa - o stworzeniu świata i człowieka (Rodz. 1 i 2), o potopie i zachowaniu Noego (Rodz. 5,6,7,8), o spożywaniu baranka przez Izraelitów przed wyjściem z Egiptu (Ks. Wyjścia 12), o trzech mężach żydowskich, którzy nie pokłonili się bałwanowi uczynionemu przez króla babilońskiego (Daniel 3). Proroctwa te są czytane, aby wykazać, że zbawienie świata było w odwiecznych planach Bożych.

Kolejnym obrzędem wielkosobotnim jest poświęcenie wody, której pewną ilość wlewa się do osobnego naczynia i łączy się z olejami świętymi. Jest to woda używana do chrztu. Obrzęd święcenia wody zawiera głęboką symbolikę. Dzięki dokonującej się ofierze Jezusa Chrystusa człowiek otrzymuje łaskę życia nadprzyrodzonego, której widzialnym znakiem jest Chrzest, polanie wodą. Zmartwychwstanie Chrystusa i Chrzest człowieka to tajemnice ściśle ze sobą związane. Chrystus powstaje z grobu nowy w chwale nowego życia. Chrześcijanin podobnie jako nowy człowiek, jako dziecko Boże wychodzi z wody Chrztu św., gdyż sam Chrystus powiedział: „jeśli się kto nie odrodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wnijść do Królestwa Bożego” (J.3,5). W dawnych czasach podkreślano tę więź przez przyjmowanie nowych członków Kościoła w Wielką Sobotę jako wigilię Święta Zmartwychwstania.

Do wzruszających momentów nabożeństwa wielkosobotniego należy śpiew Litanii do Wszystkich Świętych, podczas której kapłan wraz z ministrantami leżą krzyżem u stóp ołtarza.

Po tych wszystkich obrzędach rozpoczyna się uroczysta Msza św., która ma już pełny charakter wielkanocny. Na „Chwała na wysokości” uderzają wszystkie dzwony i zaczynają grać organy. Między Lekcją a Ewangelią rozbrzmiewa po raz pierwszy radosne „Alleluja” (chwalcie Boga), które kapłan na przemian z chórem śpiewa trzy razy. Odtąd ten okrzyk radosnej wdzięczności i tryumfu powtarzać się będzie często w liturgicznych modlitwach i pieśniach wielkanocnych.

Pelagia Jaworska




 kwiecień 2009

Z życia Kościoła